Cyberpunk 2077, Night City’nin hem o mide bulandırıcı sefaletini hem de göz alan neon ışıklarını öyle bir harmanlıyor ki, insanı o dünyanın içine hapseden atmosferi sayesinde beni saatlerce kendine bağladı ve tüm eksiklerine rağmen oyunu şahsen üç defa bitirmeme sebep oldu. Gelecekte bizi bekleyen o karanlık tabloyu; şirketlerin devletlerin tepesine bindiği, zenginlerin lüks içinde yüzerken fakirin bir yudum gerçek suya muhtaç kaldığı ve politikacıların bizi sadece birer sayı olarak gördüğü o iğrenç düzeni suratımıza en sert şekilde çarpıyor. Ancak bu kadar övgüye rağmen oyunun arkasında yatan gerçek, maalesef görebileceğimiz en kırpılmış ve aceleye getirilmiş projelerden biri olması. Çıkış döneminde yaşatılan o rezalet performans sorunlarını, vaat edilen içeriğin yarısından fazlasının bir çırpıda kesilip atılmasını ve sonrasında sanki bir "live-service" oyunmuş gibi sürekli önümüze ısıtılıp konulmasını unutmamak gerekiyor. CDPR’ın bu oyunu ilk sunduğu halinin bir dolandırıcılıktan farkı yoktu ve dürüst olmak gerekirse benim gözümde hala da yok; oyuncuların bu kadar çabuk affedip her şeyi unutması ise gerçekten sinir bozucu.

Savaş sistemine gelirsek, karakteri belli bir seviyeye getirip adamakıllı hasar verene kadar sistemin oldukça ruhsuz hissettirdiğini söylemeliyim. Hem netrunner hem de vurduğunu deviren bir yapıyla oyunu bitirdim; ilk çıktığı zamanlar yetenek ağaçları arasında pek bir fark yaratamıyordunuz ama artık bir tarafa odaklanınca inanılmaz hasarlar çıkarabiliyor, düşmanları gerçek anlamda eritebiliyorsunuz. Yine de bu dengenin oyun çıktıktan yıllar sonra kurulmuş olması benim için hala büyük bir eksi. Ayrıca bu oyun hayatımda gördüğüm en kötü araç kontrollerinde ilk 10’a çok rahat girer, o kadar iğrenç bir sürüş mekaniği var ki bir yerden sonra araç kullanmaktan midem bulandı ve her yere hızlı seyahatle gitmeye başladım. Onca güncellemeye rağmen oyun hala bug’dan da geçilmiyor; trafiğe kendini atan NPC’ler mi dersiniz, bitmek bilmeyen stat hataları mı yoksa çalışmayan araç çağırma sistemi mi... Say babam say, sunumdaki zayıflıklar hala daldığın atmosferden seni çekip çıkarabiliyor.

Ana hikaye tarafında ise sanki koca bir kitabın gelişme bölümünün yarısı ve sonuç kısmının başı koparılıp atılmış gibi bir boşluk hissi hakim. Girişi yapıp dünyaya dalıyoruz ama tam ısınmışken her şey bir anda bitiveriyor; bu acelecilik hikaye anlatımı açısından tam bir hayal kırıklığı.

Beni en çok şaşırtan ve parlayan nokta kesinlikle Phantom Liberty DLC’si oldu. Ana oyundan çok daha kaliteli, doyurucu ve duygusal bir derinliğe sahip olan bu genişleme paketi, kimsenin tam haklı olmadığı ve herkesin sadece hayatta kalmaya çalıştığı o tekinsiz casusluk atmosferini harika yansıtmış. Hatta DLC’yi bitirip ana oyuna döndüğümde, ana hikayenin ne kadar sığ kaldığını çok daha net hissettim. Keşke tüm oyun Phantom Liberty’nin yarısı kadar kaliteli olsaydı.

Phantom Liberty, CDPR’ın yeteneğini konuşturduğu o meşhur DLC kalitesini yakalamış olsa da, ana oyunun ortalama kalitesi ve verilen boş vaatler yüzünden CDPR’a olan güvenim hala yerlerde. Kimse kusura bakmasın, boş vaatler verip sonra bir özürle bu işten sıyrılamazlar; bu yüzden de incelemem net bir şekilde negatif.