In media urbe, inter vias saxosas et domos altas, parvus hortus latebat. Non erat hortus magnificus, neque multas rosas habebat, neque fontes marmoreos. Una tantum arbor fici senex in medio stabat, cuius rami, quamquam nodosi et fessi, omni aestate dulcissimos fructus ferebant. Sub arbore, ♥♥♥♥ quidam nomine Silvanus habitabat. Silvanus senex erat, et manus eius terram bene noverant. Cotidie, dum sol oritur, folia arida colligebat, terram fovebat, et quasi tacita verba ad radices loquebatur.

Circa hortum, murus altus et austerus surgebat, e lapidibus frigidis constructus. Multos per annos, murus hortum ab omni parte clauserat. Silvanus, quamquam hortum suum diligebat, saepe ad caelum suspiciebat et de mundo extra murmurabat. "Quid est ultra istum murum?" secum cogitabat. "Quales sunt viae quas numquam ambulavi? Quales voces ultra silentium istud audiuntur?" Sed murus altior erat quam ut transcendi posset, et in lapidibus porta nulla apparebat.

Una nocte, ♥♥♥ luna plena et lucida in caelo staret, Silvanus sub ficu sua sedebat. Subito, tenue lumen in muro animadvertit. Propius accessit, et vidit rimam, tenuissimam et paene invisibilem, per quam lux lunae penetrabat. Cor eius graviter pulsavit. Per rimam illam, oculum apposuit.

Et ibi, ultra murum, alterum hortum vidit. Non dissimilis erat suo horto: eadem arbor fici, idem solum, idem caelum. Sed in illo horto, mulier quaedam sedebat. Canos habebat capillos, et oculi eius, quamquam a longinquo, similes stellis videbantur. Illa quoque terram manibus suis leniter tangebat. Illa quoque sola erat.

Silvanus vocem eius non audivit, sed nescio quo modo scivit eam secum loqui. In imo corde, verba eius percepit, quasi ventus ea per rimam portaret. "Murus iste," dicebat ventus, "non ex lapide factus est. Ex tempore factus est, ex metu, ex silentio annorum. Sed vide: rima est. Et ubi rima est, ibi lux intrat. Et ubi lux intrat, ibi spes habitat."

Lacrimae, quas per tot annos continuerat, tandem de genis Silvani fluxerunt. Non erant lacrimae tristitiae, sed recordationis et desiderii lenis, sicut pluvia aestiva quae terram arentem molliter tangit. Intellexit tunc murum illum non ut carcerem aedificatum esse, sed ut terminum quem ipse, sine sensu, in animo suo creaverat. Mulier ultra murum non erat aliena; erat pars eius ipsius quam numquam agnoverat. Murus non res erat quae hortum claudebat; erat res quam ambo, per longam vitam, sine verbis communicaverant.

Silvanus non destruxit murum. Intellexit enim quaedam saxa non manibus movenda esse, sed corde. Quod si murus corpore caderet, memoria solitudinis eorum maneret, et ruinae altiores essent quam ipse murus fuerat. Loco eius, ad ficum suam rediit, et folium, quod nuper ceciderat, sustulit. In eo, digito suo, tres tantum litteras scripsit: "SUM," quae significat et "ego sum" et "adsum." Per rimam, folium illud ad alterum hortum leniter iactavit.

Brevi tempore, aliud folium per eandem rimam ad eum revolavit. In eo, una tantum vox scripta erat: "SCIO."

Ab illo die, Silvanus murum non amplius ut finem vidit, sed ut locum communionis. Cotidie sub ficu sedebat, non iam solus, sed in silentio particeps. Aliquando folium per rimam mittebat, in quo de fici maturitate scribebat, vel de nube quae figuram avis habebat. Aliquando folium accipiebat, in quo de rore matutino legebat, vel de stella prima vespertina. Et quamquam digiti eorum numquam se tetigerunt, et oculi eorum per angustam rimam tantum viderunt, animi eorum in illa rimula convenerunt, et in ea habitabant, sicut duo passeres in uno nido.

Hortus non mutatus est. Ficus adhuc fructus dabat. Murus adhuc stabat. Sed non iam idem erat. Nam amor verus, qui omnia suffert, non quaerit semper portam apertam. Invenit, potius, rimam, et per eam, patienter et suaviter, totum mundum aedificat.

FINIS