Recent reviews by Maxestro

**İstanbul’un Çatılarında Bir Hayalet Gibi: Assassin’s Creed: Revelations Üzerine**

Bazı oyunlar vardır, sadece bir hikâye anlatmaz; seni içine çeker, orada yaşatır. *Assassin’s Creed: Revelations* benim için tam olarak böyle bir deneyimdi. İlk defa oyunun o meşhur “Previously on Assassin’s Creed…” introsunu duyduğumda, sanki bir dizinin ortasından başlamış gibiydim ama fark etmezdi — çünkü Ezio oradaydı, hâlâ asil, hâlâ yorgun ama kararlıydı.

Bu oyunla birlikte Ezio Auditore’nin son yolculuğuna tanıklık ettik. Gençliğin heyecanını geride bırakmış, artık bilgelik taşıyan bir suikastçiydi o. Ve bu defa yolu, tarih kitaplarından aşina olduğumuz kadim topraklara, İstanbul’a — o zamanki adıyla Konstantiniyye’ye — düşmüştü.

İstanbul’un dar sokaklarında yürürken, Galata Kulesi’nden Haliç’e bakarken ya da Kapalıçarşı’nın çatılarında bir gölge gibi süzülürken, oyunun atmosferi adeta sarıp sarmalıyordu. “Kardeşlik”, “inanç”, “fedakârlık” gibi kavramlar sadece senaryoda değil, her detayda hissediliyordu.

Ezio’nun yaşlanması, arayış içinde oluşu ve Altair’in izlerini sürüşü... Aslında bu, sadece bir görev değil, bir mirasın devriydi. Ve işin en güzel yanı: Türkçe seslendirmeleriyle, *“Selamün aleyküm reis”*, *“Yetişin, hırsız var!”* gibi replikler kulağımıza kazındı. O dönem oyunlarda bu denli yerel dokunuş görmek pek rastlanan bir şey değildi.

Sadece hikâyesiyle değil, oynanışıyla da dönemin en rafine Assassin’s Creed yapımlarından biriydi Revelations. Hookblade ile çatılarda daha hızlı gezmek, bombalarla taktiksel avantajlar yaratmak, hatta kule savunma mekanikleriyle şehirde hakimiyet kurmak… Hepsi, suikastçiliği daha kişiselleştirilmiş ve zengin bir hale getirmişti.

Bu oyun, bir dönemin kapanışı gibiydi. Hem Altair’in hem de Ezio’nun hikâyesi, büyük bir saygıyla noktalandı. Ve o final sahnesi… Ezio’nun kılıcını bırakışı… Sanırım hiçbir oyuncunun gözleri dolmadan izleyemediği anlardan biridir.

*Assassin’s Creed: Revelations*, sadece bir oyun değil; bir vedadır. Ama öyle güçlü bir veda ki, yıllar geçse de unutulmuyor.

Bir Zamanlar Medeniyet Kuruyorduk: Age of Empires Üzerine Küçük Bir Anı ve İnceleme

Çocukken bilgisayar başına geçtiğimde beni en çok etkileyen şeylerden biri, Age of Empires’ın o unutulmaz Türkçe seslendirmeleriydi. "Emrin?", "Allah Allah!" gibi komutlarla askerlerimi yönlendirmek, oyuna olan bağlılığımı bambaşka bir seviyeye taşıyordu. O replikler hâlâ kulağımda; sanki ekranın içinden biriyle gerçek zamanlı konuşuyordum.

Age of Empires, sadece bir strateji oyunu değil; aynı zamanda tarihsel bir yolculuk. Osmanlı İmparatorluğu ile oynamaya başladığımda oyun, bir eğlenceden fazlası oldu. Kendi kültürüne ait bir medeniyeti kurmak, büyütmek ve savaşlara sokmak... Bu deneyim, hem gurur verici hem de geçmişle güçlü bir bağ kurmamı sağladı.

Elbette yalnız Osmanlı'yla değil, başka imparatorluklarla da oynamak ayrı bir keyif. İngilizler, Moğollar, Bizanslılar... Her birinin kendine has özellikleri ve savaş taktikleri var. Onlarla mücadele etmek, her seferinde farklı bir satranç tahtasında hamle yapmak gibi.

Strateji demişken... Bu oyunda her detay önemli. İlk çağlarda odunla taş toplarken, ilerleyen zamanlarda üniversiteler kurup teknolojiler geliştiriyor, en yüksek seviyeye geldiğinizde ise devasa kalelerle haritanın kaderini belirliyorsunuz. Her bina, her asker ve her karar; büyük resimde seni ya zaferle taçlandırıyor ya da tarihe gömüyor.

Age of Empires, bana sadece bir oyun değil; düşünmeyi, planlamayı ve tarih içinde bir iz sürmeyi öğretti. Hâlâ bazen oyunu açıp “Emrin?” sesini duyduğumda, çocukluğuma geri gidiyorum.

Oyun güzel, craft sistemi ve hikayesi çok güzel. Ancak bir süre sonra yamyamlar buga giriyor ve oyun sıkıcılaşmaya başlıyor. O yüzden çok da yükseldiğim bir oyun olamadı. Arkadaş grubunuz varsa oynanır ama saatlerce oynatmaz.

Seneler önce satın aldığım çocukluğumun retro oyunlarından bir tanesi. Half-Life'dan girerek oynadığım zamanları bile hatırlarım şimdi kendi başına bir baş yapıt. İlk başlarda seneler öncesi yaratılan haritaların revize halleriyle oynanıyordu, şimdi ise topluluklara haritalar yaptırılıyor ve onlarla oynatılıyor. Oyun gerçekten keyifli.
Kısacası, büyülü sihirli saçma sapan FPS oyunları oynayacağınıza tercihiniz bu olsun, gerçek erkek ve oyuncuların oyunu.

Zombi avcısı iseniz bu oyun tam size göre , Oyun şuan full değil ama oyun kesinlikle yeni çıkan oyunlara taş çıkartır bir grupa sahipseniz zaten oyundan çıkmak istemiyeceksiniz şimdi den herkese iyi avlanmalar