โยมทั้งหลาย เปรตนั้นไม่ใช่แค่ผีดุร้ายที่เรากลัวกัน แต่เป็นสัตว์นรกประเภทหนึ่งในเปรตภูมิ ซึ่งเป็นภูมิของผู้ที่ทำอกุศลกรรมโดยเฉพาะทางกาย วาจา ใจ โดยเฉพาะวจีกรรมที่ร้ายแรง เช่น ด่าพ่อแม่ ลบหลู่พระสงฆ์ พูดคำหยาบ พูดเท็จ กล่าวใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น

กรรมเหล่านี้หนักนักหนา เมื่อตายไปแล้วย่อมส่งผลให้ไปเกิดเป็นเปรต มีร่างกายสูงโยงโย่ ผอมแห้ง ผิวหนังดำคล้ำ ปากเล็กเท่ารูเข็ม หิวโหยอยู่ตลอดเวลา กินอะไรก็เป็นไฟ เป็นของเน่าเหม็น เพราะเวรกรรมที่เคยทำไว้ในอดีตชาติ

เสียงร้องของเปรตมักจะได้ยินเป็นเสียงโหยหวน ‘กิ้ง ๆ ๆ’ แสดงถึงความทุกข์ทรมานอย่างที่สุด โยมเอ๋ย การตกไปอยู่ในเปรตภูมินั้นน่ากลัวและทุกข์มาก ไม่มีใครช่วยได้ เว้นแต่บุญกุศลที่ตนเองเคยสร้างไว้หรือที่ลูกหลานทำอุทิศไปให้

ดังนั้น พระพุทธเจ้าทรงสอนให้เรารักษาศีล พูดดี คิดดี ทำดี เพราะกรรมย่อมติดตามตัวเสมอ จะคิดว่าทำแล้วไม่มีใครรู้ก็หาไม่ กรรมรู้ เห็น และจดจำได้แม่นยำเสมอ

โยมทั้งหลาย อย่าได้ประมาทในกรรม อย่าคิดว่าเรื่องเปรตเป็นแค่เรื่องเล่า หากเราไม่รักษาศีล ไม่ฝึกตนเองไว้ โอกาสจะไปสู่เปรตภูมิก็มีได้ ขอให้ตั้งอยู่ในศีล เจริญเมตตา และสร้างกุศลให้มากเถิด จะได้ไม่ต้องตกอยู่ในภพภูมิแห่งความทุกข์เช่นนั้น