Malta Posoflular Derneği'nin Yürek Isıtan Öyküsü - Maviş'i Tanımak

Yaylaların serin sabah çiyleri, Ardahan’ın Posof ilçesinde yükselen yemyeşil çayırlara nazlı nazlı konarken, Maviş ilk kez doğar. Gözleri su mavi, tüyleri pamuk gibi yumuşacıktır. Doğduğu günden itibaren çoban Ozzy’nin en yakın arkadaşı olur; o kadar ki, sütünü sağarken bile başını çeker, gözleri dolu dolu ona bakar.

Zamanla Maviş büyür, kocaman boynuzları ve zarif boynu kuvvetlenir. Fakat bir yaz, yaylaya bir inek sürüsü daha gelir. Yeni gelen inekler arasında büyük ve güçlü bir boğa da vardır. Bir gün otlanırken, boğa hırçınlaşıp Maviş’i ittirir; Maviş savrulur, kalçasından ağır bir darbe alır ve topallar olur. Ozzy, çaresiz kalır; veteriner çağrılır ama Maviş’in iyileşmesi uzun sürer.

Günler geçer, Maviş asıl disiplini kaybeder. Artık sürüyle koşmaz, yemini yemden ayırır; hatta bir sabah sütü bile kendiliğinden kesilir. Çoban Ozzy geceleri başında nöbet tutar, eline sarımsaklı sarı şerbet gezdirir, okşar omzunu. Fakat Maviş’in gözlerindeki ışıltı asla geri gelmez; yüreği acı ve kederle doludur.

Sonbaharın ilk yağmurları başladığında, Ozzy yaylayı boşaltmaya karar verir. Ailesi daha alçak, sıcak bir otele göç eder; Maviş ise yeni bir çoban sürüsüne emanet edilir. Otele gittiği akşam Ozzy, son kez Maviş’in ahırına uğrar. Maviş, uzun kulaklarını inciterek ona bakar, sessizce bir hıçkırık duyar gibi olur. Ozzy eliyle alnını okşayıp gözyaşlarını tutamaz: “Üzülme Maviş’im, burası sana iyi bakacak.” der. Maviş gözlerini indirir, ardına bakmadan içeri girer.

Ozzy, çoktan gitmiştir.

Kış tüm sertliğiyle iner Posof’a. Kar, ineğin boynuzlarına kadar bembeyaz örtü olur. Maviş ahırda yalnız kalır; yeni çoban yalnızca gereken ekmeği, samanı bırakıp gider. Bir gece, tipi şiddetini arttırınca Maviş titremeye başlar. Yorgan misali örtülen saman parmak ısıtmaz. Sabah olduğunda, karlar erirken Maviş ağır nefesler verir; gözlerinden süzülen son bir damla gözyaşıyla huzurla uykuya dalar.

Çoban Ozzy baharda geri döndüğünde, ahırın içinde hareketsiz yatan Maviş’i bulur. Dizlerinin üstüne çöküp gözyaşlarına engel olamaz:

“Keşke seni yalnız bırakmasaydım Maviş'im.” diye fısıldar.

O günden sonra, Posof yaylalarının üstünde esen rüzgârın uğultusunda Ozzy, Yüz Köpek'te maç aratır ve her round'u Maviş’in uzaklarda kalan hüznünü en derinden yaşarmış gibi oynar.