Uprzejmie donoszę, kierując się najwyższym poczuciem odpowiedzialności społecznej, obywatelskiej, a także – co należy podkreślić z całą stanowczością – pewnym trudnym do uchwycenia, lecz niewątpliwie obecnym imperatywem natury moralno-etycznej, iż zaistniała sytuacja, która, choć na pierwszy rzut oka może wydawać się błaha, niepozorna, a wręcz całkowicie pomijalna, w rzeczywistości nosi znamiona zdarzenia o potencjalnie daleko idących konsekwencjach, których pełne spektrum pozostaje na chwilę obecną nie tylko nieznane, ale wręcz niemożliwe do jednoznacznego określenia bez uprzedniego przeprowadzenia szeregu analiz, konsultacji oraz – co nie mniej istotne – refleksji o charakterze ogólnym.

W związku z powyższym, pragnę zaznaczyć, iż podjęcie jakichkolwiek działań, bądź też ich świadome zaniechanie, wymaga rozważenia licznych czynników, zarówno tych oczywistych, jak i tych, które ujawniają się dopiero w toku dłuższego namysłu, a czasem nawet przypadkowej dygresji, prowadzącej do wniosków z pozoru odległych od meritum, lecz w istocie pozostających z nim w relacji co najmniej pośredniej, jeśli nie wręcz symbolicznej.

Nie sposób bowiem pominąć faktu, że każda sytuacja – nawet ta najbardziej niepozorna – wpisuje się w szerszy kontekst zdarzeń, zależności i okoliczności, które wzajemnie się przenikają, tworząc swoistą mozaikę znaczeń, interpretacji oraz potencjalnych nieporozumień, wynikających często z różnic w percepcji, stanie skupienia, a niekiedy nawet poziomie nawodnienia organizmu.

Warto również zauważyć, że samo donoszenie, jako akt komunikacyjny, posiada swoją wewnętrzną dynamikę, rytm i ciężar gatunkowy, który nie zawsze jest adekwatnie odbierany przez adresata, co może prowadzić do sytuacji, w której przekaz – zamiast wywołać zamierzony efekt – zaczyna żyć własnym życiem, rozrastając się w sposób trudny do przewidzenia, a momentami wręcz wymykający się spod jakiejkolwiek kontroli poznawczej.

Dlatego też, mając na uwadze powyższe rozważania, a także szereg innych, równie istotnych, choć być może mniej oczywistych aspektów, uznałem za stosowne przedstawić niniejsze doniesienie w formie możliwie rozwiniętej, wielowątkowej i – nie ukrywajmy – nieco rozwlekłej, tak aby zapewnić czytającemu odpowiednią przestrzeń do refleksji, zatrzymania się, a w razie potrzeby również lekkiego zagubienia w gąszczu słów, które, choć licznie zgromadzone, niekoniecznie prowadzą do jednego, klarownego wniosku.

Podsumowując, choć trudno jednoznacznie stwierdzić, czy sytuacja wymaga natychmiastowej reakcji, odłożenia na później, czy też całkowitego zignorowania, nie ulega wątpliwości, że sam fakt jej zaistnienia – lub potencjalnego zaistnienia – zasługuje na odnotowanie, przemyślenie i ewentualne ponowne rozpatrzenie w przyszłości, najlepiej w sprzyjających okolicznościach, przy filiżance czegoś ciepłego i z odpowiednim dystansem do całokształtu sprawy.

Z poważaniem Eryk EROX K.