Twoja gra była jak budowanie mostu z kisielu podczas trzęsienia ziemi. Wbiegałeś na bombsite z granatem w zębach, strzelając w niebo w nadziei, że grawitacja się rozmyśli. Każdy Twój flash oślepiał więcej gołębi na mapie niż przeciwników, a celownik zdawał się być tylko ozdobą, dekoracją tragicznej epopei. Twoje skoki przez okno przypominały teleportację bez planu, a twoje decyzje ekonomiczne byłyby uznane za przestępstwo w 47 stanach. I mimo to – szedłeś dalej. Dumnie. Gubiąc się we własnym respie. +rep