Ben bu oyuna başlamadan önce sokağa çıkıp dünyanın güzelliğini fark eden biriydim. Çiçeklerin yanına eğilir, kokularını içime çeker, gökyüzüne bakar ve Allah’ıma şükrederdim. Küçücük şeylerden bile mutlu olur, sahip olduğum her şeyin aslında ne büyük bir nimet olduğunu bilirdim. İçimde huzur vardı; inancım, umudum ve hayata karşı bir bağlılığım vardı. Sonra bu oyuna başladım ve sanki yavaş yavaş her şeyimi kaybettim. Önce huzurumu kaybettim, sonra akıl sağlığımı kaybettim en sonunda inancımı sorgulamaya başladım. Eskiden şükrettiğim şeylerin yerini öfke, boşluk ve çaresizlik ve sinir krizleri aldı. Sokakta gördüğüm çiçekler artık bana eskisi gibi güzel gelmiyor. Eskiden kokusunu içime çektiğim papatyalar, güller, ağaçların yeşili, kuşların sesi, gökyüzünün mavisi, gün batımının renkleri, yağmurdan sonra gelen toprak kokusu ve yüzüme vuran hafif rüzgâr bile artık eskisi kadar anlamlı değil. Bir zamanlar beni mutlu eden küçücük şeyler bile artık içimde hiçbir şey uyandırmıyor. Çünkü ben sadece bir oyun oynamadım sanki bu oyunun içinde kendimi, akıl sağlığımı, Allah’ımı, kitabımı, inancımı ve sahip olduğum her şeyi kaybettim. Siz siz olun hala başlamadıysanız sakın bu oyuna başlamayın.