Install Steam
login
|
language
简体中文 (Simplified Chinese)
繁體中文 (Traditional Chinese)
日本語 (Japanese)
한국어 (Korean)
ไทย (Thai)
Български (Bulgarian)
Čeština (Czech)
Dansk (Danish)
Deutsch (German)
Español - España (Spanish - Spain)
Español - Latinoamérica (Spanish - Latin America)
Ελληνικά (Greek)
Français (French)
Italiano (Italian)
Bahasa Indonesia (Indonesian)
Magyar (Hungarian)
Nederlands (Dutch)
Norsk (Norwegian)
Polski (Polish)
Português (Portuguese - Portugal)
Português - Brasil (Portuguese - Brazil)
Română (Romanian)
Русский (Russian)
Suomi (Finnish)
Svenska (Swedish)
Türkçe (Turkish)
Tiếng Việt (Vietnamese)
Українська (Ukrainian)
Report a translation problem

Noord-Brabant, Netherlands



Ik kan je niet uitleggen hoeveel slapeloze nachten ik heb gehad sinds we alles zo onprettig hebben achtergelaten. Het voelt alsof ik mezelf blijf pijnigen met de gedachte aan die dag. Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen, omdat ik me constant afvraag: komt het nog goed tussen ons? Heb ik je echt voorgoed verloren?
Ik wil die muur tussen ons weghalen, hoe hoog en stevig hij ook lijkt. Het voelt alsof ik tegen een fort vecht, maar ik ben bereid om elke steen omver te duwen als dat betekent dat we weer dichter bij elkaar kunnen komen. Ik wil dat de band tussen ons niet alleen hersteld wordt, maar sterker wordt dan ooit.
Ik mis je, Stan. Echt waar. Meer dan ik ooit had kunnen denken. En ik hoop zo erg dat jij dat ook voelt, of op z’n minst nog een klein beetje ruimte hebt om dit met me te delen.
Liefs,
Emmer
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⠟⠋⣩⣯⡉⠛⠿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⠟⠁⣠⣾⣿⠟⠁⣠⡀⠈⢿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⡏⢀⠀⠻⣿⣧⣠⣾⣿⣿⣄⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⡷⣿⣦⡀⢸⣿⣿⣿⠁⠙⣿⡷⢸⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣇⠈⢿⣿⣿⡿⠛⣿⣷⣄⠈⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣆⠀⠙⠋⢀⣼⣿⠟⠁⢀⣼⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣷⣦⣄⣙⣟⣁⣠⣴⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿
⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿