PCK – Drużyna z charakterem

Drużyna PCK to nie tylko pięciu graczy i jeden zdrajca – to legenda rodząca się w bólu przegranych rund, krzykach na TS-ie i clutchach, o których mówi się jeszcze długo po meczu.

Zorro to ich niekwestionowana gwiazda. Strzelec wychowany na niemieckich przedmieściach Hamburga, gdzie beton uczy refleksu, a zimne klatki schodowe hartują psychikę. Najseksowniejszy w drużynie – i nikt z tym nie dyskutuje – ale też najlepszy. Jego aim jest czystszy niż sumienie po eco rundzie, a gdy bierze AWP albo AK, przeciwnicy już wiedzą, że jest po nich.

Zakol, zwany też Suchadupiną, to fundament drużyny – suchy humor, twarda głowa i zero litości dla błędów. Nie błyszczy jak Zorro, ale bez niego wszystko by się posypało. Obok niego Awuper – tak chudziutki, że wiatr mógłby go zdmuchnąć z Mirage’a, ale gdy trzyma AWP, nagle robi się ciężki jak betonowy mur. Cichy, skupiony, śmiertelnie skuteczny.

Czaja to chaos kontrolowany. Fluffy hair, nieustanna energia i dusza zawadiaki. Zawsze pierwszy do wejścia, pierwszy do żartu i pierwszy do pushowania smoke’a bez flasha. Drużynowy prowodyr – czasem geniusz, czasem katastrofa, ale bez niego PCK nie miałoby tego ognia.

Harold
to miłośnik i zazdrośnik. Kocha drużynę, ale jak ktoś ukradnie mu fraga – potrafi się zagotować w sekundę. Łatwo się denerwuje, jeszcze łatwiej krzyczy, ale gdy trzeba – stanie za swoimi murem. Emocje go napędzają, nawet jeśli czasem go spalają.

Borek… najsłabszy mechanicznie, tak mówią statystyki. Ale Borek ma największe serce. Odda broń, odda rundę, odda clutch, byle drużyna wygrała. Gdy wszyscy tracą wiarę, on mówi „spokojnie, gramy to” – i nagle morale wraca.

I wreszcie Kret. Ten, który się wypiął. Porzucił drużynę dla dziewczyny, zostawiając PCK w najgorszym momencie. Jego nick nadal pada w rozmowach – raz z żalem, raz ze śmiechem. Czasem jako przestroga, czasem jako motywacja.